Katecheza 5 (1 lutego 2009)<\/p>\n
Wiara jako dar Bo\u017cy i odpowied\u017a cz\u0142owieka<\/p>\n
\n1. Rok jubileuszowy w naszej Diecezji zbiega si\u0119 z obchodzonym w ca\u0142ym Ko\u015bciele Rokiem \u015bw. Paw\u0142a. Nawrócenie tego Aposto\u0142a Narodów znakomicie odzwierciedla narodziny wiary chrze\u015bcija\u0144skiej w ludzkim sercu. Pochodzi\u0142 on z Tarsu i pocz\u0105tkowo nazywa\u0142 si\u0119 Szawe\u0142. Ju\u017c w swojej rodzinnej miejscowo\u015bci, s\u0142yn\u0105cej z ogólnych studiów, otrzyma\u0142 podstawowe wykszta\u0142cenie, które nast\u0119pnie uzupe\u0142ni\u0142 w Jerozolimie „u stóp Gamaliela” (Dz 22,3). B\u0119d\u0105c faryzeuszem (por. Flp 3,5), prze\u015bladowa\u0142 chrze\u015bcijan a\u017c do momentu swojego nawrócenia, które mia\u0142o miejsce kilka lat po Chrystusowym zmartwychwstaniu. \u015aw. \u0141ukasz, relacjonuj\u0105c w Dziejach Apostolskich to nawrócenie, napisa\u0142, \u017ce pod Damaszkiem ol\u015bni\u0142a Szaw\u0142a nagle \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 z nieba. A gdy upad\u0142 na ziemi\u0119, us\u0142ysza\u0142 g\u0142os, który mówi\u0142: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prze\u015bladujesz?” Gdy zapyta\u0142: „Kto jeste\u015b, Panie?”, us\u0142ysza\u0142 w odpowiedzi: „Ja jestem Jezus, którego ty prze\u015bladujesz”. Ludzie, którzy towarzyszyli Szaw\u0142owi w drodze, oniemieli ze zdumienia, s\u0142yszeli bowiem g\u0142os, lecz nie widzieli nikogo. Szawe\u0142 podniós\u0142 si\u0119 z ziemi, a kiedy otworzy\u0142 oczy, nic nie widzia\u0142. Jaki\u015b czas sp\u0119dzi\u0142 z uczniami w Damaszku i zaraz zacz\u0105\u0142 g\u0142osi\u0107 w synagogach, \u017ce Jezus jest Synem Bo\u017cym (por. Dz 9,1-20).
\n2. Nietrudno zauwa\u017cy\u0107, \u017ce Szawe\u0142 w darze od samego Boga otrzyma\u0142 wiar\u0119 w Jezusa Chrystusa. Do przekonania, \u017ce Jezus jest Synem Bo\u017cym, nie doszed\u0142 on przecie\u017c na drodze \u017cmudnego intelektualnego dociekania, lecz wskutek niespodziewanego ol\u015bnienia spowodowanego przez Bo\u017c\u0105 \u0142ask\u0119. Sam \u015bw. Pawe\u0142 przyrówna potem swoje nawrócenie pod Damaszkiem do dzie\u0142a stworzenia, a szczególnie do pierwszego dnia, kiedy zosta\u0142a stworzona \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 (por. Rdz 1,3): „Bóg, Ten, który rozkaza\u0142 ciemno\u015bciom, by zaja\u015bnia\u0142y \u015bwiat\u0142em, zab\u0142ysn\u0105\u0142 w naszych sercach, by ol\u015bni\u0107 nas jasno\u015bci\u0105 poznania chwa\u0142y Bo\u017cej na obliczu Jezusa Chrystusa” (2 Kor 4,6). Dzi\u0119ki Bo\u017cej \u0142asce \u015bw. Pawe\u0142 sta\u0142 si\u0119 ca\u0142kowicie nowym cz\u0142owiekiem i zmieni\u0142 radykalnie swoje spojrzenie nie tylko na Jezusa z Nazaretu, ale tak\u017ce na \u015bwiat ca\u0142y i siebie samego. \u015awiat\u0142o, które o\u015blepi\u0142o Szaw\u0142a, powalaj\u0105c go na ziemi\u0119, da\u0142o mu niezwykle przenikliwy wzrok duchowy. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce wielcy teologowie Ko\u015bcio\u0142a, poczynaj\u0105c od \u015bw. Augustyna, pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 poj\u0119ciem „oczy wiary”, aby wyrazi\u0107 podarowany nam przez Boga nowy sposób widzenia Boga, \u015bwiata i cz\u0142owieka. Wiara rodzi si\u0119 ze s\u0142uchania i przyj\u0119cia s\u0142owa Bo\u017cego, czyli Ewangelii (Rz 10,17). Bóg wzbudza w ludziach wiar\u0119, gdy kieruje ku nim swoje zbawcze or\u0119dzie i znajduje w nich pos\u0142uszn\u0105 akceptacj\u0119 oraz wspó\u0142prac\u0119.
\n3. W Katechizmie Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego czytamy s\u0142owa: „Wiara jest darem Bo\u017cym, cnot\u0105 nadprzyrodzon\u0105 wlan\u0105 przez Niego” (n. 153). „Wiara jest mo\u017cliwa tylko dzi\u0119ki \u0142asce Bo\u017cej i wewn\u0119trznej pomocy Ducha \u015awi\u0119tego” (n. 154). Mo\u017cna wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce tak naprawd\u0119 to Bóg pierwszy nam zaufa\u0142, daj\u0105c t\u0119 \u0142ask\u0119 w momencie chrztu \u015bwi\u0119tego, a dopiero wtórnie cz\u0142owiek wspó\u0142dzia\u0142a z otrzymanym darem. Wiara nie stanie si\u0119 udzia\u0142em cz\u0142owieka, je\u015bli on nie wyrazi na ni\u0105 zgody. I jednocze\u015bnie wiara nie stanie si\u0119 godna cz\u0142owieka, je\u015bli on nie uzna, \u017ce Bóg wzbudza najwi\u0119ksze zaufanie spo\u015bród wszystkich istot na \u015bwiecie. Wiara polega na osobowym zwi\u0105zku cz\u0142owieka z Jezusem Chrystusem. Musi wi\u0119c by\u0107 ona tak samo nieustannie piel\u0119gnowana, jak ka\u017cda inna mi\u0119dzyludzka wi\u0119\u017a. Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego dopowiada: „Aby \u017cy\u0107, wzrasta\u0107 i wytrwa\u0107 w wierze a\u017c do ko\u0144ca, musimy karmi\u0107 j\u0105 s\u0142owem Bo\u017cym oraz prosi\u0107 Pana, aby przymna\u017ca\u0142 nam wiary; powinna ona dzia\u0142a\u0107 przez mi\u0142o\u015b\u0107 (Ga 5,6), by\u0107 podtrzymywana przez nadziej\u0119 i zakorzeniona w wierze Ko\u015bcio\u0142a” (n. 162). Bez wspó\u0142pracy ze strony cz\u0142owieka wiara stanie si\u0119 s\u0142aba, nie\u017cyciowa lub niemal zaniknie.
\n4. Zapami\u0119tajmy zatem, \u017ce wiara podobna jest do aktu stworzenia. Sam Bóg stwarza j\u0105 w nas za po\u015brednictwem swojego s\u0142owa, a cz\u0142owiek wspó\u0142pracuje z otrzymanym darem, czyni\u0105c wiar\u0119 \u015bwiat\u0142em i moc\u0105 w\u0142asnego \u017cycia. Apel papie\u017ca Benedykta XVI, wypowiedziany podczas jego pielgrzymki do Polski w 2006 roku, niech si\u0119 stanie nasz\u0105 modlitw\u0105 o \u017cyw\u0105 wiar\u0119: „Jak wa\u017cne jest, by\u015bmy uwierzyli w moc wiary, w mo\u017cliwo\u015b\u0107 nawi\u0105zania dzi\u0119ki niej bezpo\u015bredniej wi\u0119zi z \u017cywym Bogiem! I by\u015bmy w sposób \u015bwiadomy zadbali o rozwój naszej wiary, aby ona rzeczywi\u015bcie przenika\u0142a wszystkie nasze postawy, my\u015bli, dzia\u0142ania i zamierzenia. Wiara jest obecna nie tylko w nastrojach i prze\u017cyciach religijnych, ale przede wszystkim w my\u015bleniu i w dzia\u0142aniu, w codziennej pracy, w zmaganiu si\u0119 ze sob\u0105, w \u017cyciu wspólnotowym i w apostolstwie, poniewa\u017c ona sprawia, \u017ce nasze \u017cycie jest przenikni\u0119te moc\u0105 samego Boga”.<\/p>\n
Katecheza 6 (8 lutego 2009)<\/p>\n
Wolno\u015b\u0107 i rozum w wierze<\/p>\n
1. Od samego pocz\u0105tku chrze\u015bcija\u0144stwa zastawiano si\u0119, w jakiej relacji pozostaje wiara wobec rozumu. Tertulian, pisarz chrze\u015bcija\u0144ski \u017cyj\u0105cy na prze\u0142omie II i III wieku, uj\u0105\u0142 t\u0119 kwesti\u0119 w formie retorycznego pytania: „Có\u017c maj\u0105 wspólnego Ateny z Jerozolim\u0105?” Przez Ateny rozumia\u0142 on zrodzon\u0105 w Grecji filozofi\u0119, czyli nauk\u0119 dociekaj\u0105c\u0105 prawdy o \u015bwiecie na bazie samego rozumu ludzkiego. Z kolei Jerozolima symbolizowa\u0142a moc wiary podarowan\u0105 uczniom Jezusa po Jego ukrzy\u017cowaniu i zmartwychwstaniu w \u015awi\u0119tym Mie\u015bcie. Od kiedy w \u015bredniowieczu powsta\u0142y pierwsze uniwersytety, starano si\u0119 w nich metodycznie zrozumie\u0107 wiar\u0119, tak jak bada si\u0119 wszelkie inne obszary ludzkiego do\u015bwiadczenia. Pojawi\u0142y si\u0119 jednak w historii tak\u017ce b\u0142\u0119dne uj\u0119cia relacji mi\u0119dzy wiar\u0105 i rozumem. Jedni mówili, \u017ce rozwini\u0119ta nauka zupe\u0142nie wyprze w przysz\u0142o\u015bci wiar\u0119, dostarczaj\u0105c cz\u0142owiekowi odpowiedzi na wszystkie nurtuj\u0105ce go pytania. Inni z kolei twierdzili, \u017ce wiara tym bardziej jest prawdziwa, mniej wyrachowana, im mocniej opiera si\u0119 na zaufaniu do Boga, ni\u017c na argumentach rozumu. Tymczasem papie\u017c Jan Pawe\u0142 II ju\u017c w pierwszym zdaniu swojej encykliki Fides et ratio stwierdzi\u0142 niezwykle sugestywnie: „Wiara i rozum s\u0105 jak dwa skrzyd\u0142a, na których duch ludzki unosi si\u0119 ku kontemplacji prawdy”. Z jednej zatem strony, wiara jako dar Bo\u017cy jest zaufaniem wobec nieomylnego Boga, z drugiej za\u015b – to zaufanie musi mie\u0107 swoje racje, by by\u0142o godne cz\u0142owieka jako istoty rozumnej.
\n2. W Katechizmie Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego czytamy nast\u0119puj\u0105ce s\u0142owa: „Wierz\u0105cy pragnie lepszego poznania Tego, w którym z\u0142o\u017cy\u0142 swoj\u0105 wiar\u0119, i lepszego poznania tego, co On objawi\u0142” (n. 158). Rozum jest wi\u0119c w stanie ukaza\u0107, \u017ce ludzie nie znajduj\u0105 spe\u0142nienia w tym przemijaj\u0105cym \u015bwiecie. Cz\u0142owiek jest zatem otwarty w poznaniu i pragnieniu na niesko\u0144czon\u0105 tajemnic\u0119, a Bóg w Chrystusie przynosi cz\u0142owiekowi nadziej\u0119 szcz\u0119\u015bliwego \u017cycia wiecznego. Wprawdzie dociekanie rozumowe nie rozwiewa wszystkich tajemnic wiary, to jednak rozja\u015bnia je do tego stopnia, \u017ce chrze\u015bcija\u0144stwo jawi si\u0119 jako religia wiarygodna. Mo\u017cna powiedzie\u0107 w ten sposób: Wiara, cho\u0107 nie bierze si\u0119 z rozumu, to jednak nie mo\u017ce si\u0119 bez niego oby\u0107. Dopiero dwa skrzyd\u0142a, wiara i rozum, unosz\u0105 naszego ducha ku kontemplacji Boga. Im g\u0142\u0119biej wierz\u0119, tym bardziej jasno rozumiem; a im g\u0142\u0119biej rozumiem, tym bardziej dojrzale wierz\u0119. Rozum o\u015bwiecony wiar\u0105 pozwala mi tak\u017ce z ca\u0142\u0105 pokor\u0105 uzna\u0107 i kontemplowa\u0107 w chrze\u015bcija\u0144stwie to, co stanowi niedost\u0119pn\u0105 dla rozumu tajemnic\u0119 wiary.
\n3. Tak pojmowana wiara chrze\u015bcija\u0144ska bliska jest postawie zaufania i mi\u0142o\u015bci. Ufamy innym ludziom, gdy odczuwamy ich mi\u0142o\u015b\u0107 wobec nas. Dziecko ufa matce, chocia\u017c mo\u017ce jeszcze niewiele o niej wiedzie\u0107. Wielki i pi\u0119kny \u015bwiat, dokonuj\u0105ce si\u0119 cuda i spe\u0142nione proroctwa, niezwyk\u0142a posta\u0107 Jezusa Chrystusa i trwa\u0142o\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a – to wystarczaj\u0105ce znaki Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci wobec cz\u0142owieka i racjonalne podstawy wiary. Gdyby\u015bmy w swej zuchwa\u0142o\u015bci pragn\u0119li zrozumie\u0107 wszystko w wierze, oznacza\u0142oby to, \u017ce chcemy poj\u0105\u0107 Boga na nasz\u0105 ludzk\u0105 ograniczon\u0105 miar\u0119. Tymczasem Bóg \u017cywy jest zawsze niesko\u0144czenie wy\u017cszy od tego, co mo\u017cemy o Nim w ogóle pomy\u015ble\u0107. Dlatego te\u017c \u015bw. Bonawentura (zm. 1274), wybitny teolog \u015bredniowieczny, modli\u0142 si\u0119 nast\u0119puj\u0105cymi s\u0142owami: „Niech nikt nie wierzy, \u017ce wystarczy mu czytanie bez namaszczenia, badanie bez pobo\u017cno\u015bci, dociekanie bez podziwu, rozwa\u017canie bez rado\u015bci, pilno\u015b\u0107 bez czci, wiedza bez mi\u0142o\u015bci, poj\u0119tno\u015b\u0107 bez pokory, zapa\u0142 bez \u0142aski Bo\u017cej i zg\u0142\u0119bianie bez wlanej przez Boga m\u0105dro\u015bci”. Chrze\u015bcijanin dojrzewa w swojej wierze nie tylko wtedy, gdy j\u0105 intelektualnie zg\u0142\u0119bia, ale tak\u017ce gdy pomna\u017ca w sobie mi\u0142o\u015b\u0107 wobec Boga i bli\u017aniego. Wtedy w\u0142a\u015bnie usprawnia swoj\u0105 wol\u0119, aby kierowa\u0142a jego umys\u0142 ku Bogu.
\n4. Zapami\u0119tajmy zatem, \u017ce wiara jest w pe\u0142ni aktem ludzkim, wolnym i rozumnym, aczkolwiek dokonywanym w mocy Boga. Oznacza ona ufne powierzenie si\u0119 Bogu, który pierwszy nas umi\u0142owa\u0142 (1 J 4,10). Bóg nie narzuca si\u0119 cz\u0142owiekowi na si\u0142\u0119, ani cz\u0142owiek nie jest w swym wn\u0119trzu bezwolnie przymuszony do wiary. Jak poucza\u0142 papie\u017c Benedykt XVI podczas pielgrzymki do Polski w 2006 roku: „Powierzaj\u0105c si\u0119 Chrystusowi, nie tracimy nic, a zyskujemy wszystko. W Jego r\u0119kach nasze \u017cycie nabiera prawdziwego sensu. Mi\u0142o\u015b\u0107 do Chrystusa wyra\u017ca si\u0119 w pragnieniu \u017cycia zgodnego z my\u015blami i uczuciami Jego Serca. Realizuje si\u0119 to przez wewn\u0119trzne zjednoczenie, oparte na \u0142asce sakramentów, umacniane przez nieustann\u0105 modlitw\u0119 […]. Nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 uwa\u017cnego ws\u0142uchiwania si\u0119 w natchnienia, które On przekazuje nam przez swoje S\u0142owo, przez osoby, które spotykamy, przez sytuacje z codziennego \u017cycia. Mi\u0142owa\u0107 Go, znaczy prowadzi\u0107 z Nim nieustanny dialog, aby pozna\u0107 Jego wol\u0119 i gorliwie j\u0105 pe\u0142ni\u0107”. <\/p>\n
Katecheza 7 (15 lutego 2009)<\/p>\n
Przekaz wiary<\/p>\n
1. Anna Stretowicz – Garboli\u0144ska, lekarz psychiatra z Ukrainy, we „Wspomnieniach z trudnych czasów” w dramatyczny sposób opisuje historie, „kiedy z Ko\u015bcio\u0142ów zrywano krzy\u017ce”. Czasy komunizmu pozbawi\u0142y wierz\u0105cych na Ukrainie kap\u0142anów, parafii, ko\u015bcio\u0142ów. Oni sami, niejednokrotnie napi\u0119tnowani za przynale\u017cno\u015b\u0107 do wspólnot katolickich, zepchni\u0119ci niemal na margines spo\u0142ecze\u0144stwa, z trudem przebijali si\u0119 przez komunistyczne procedury, chc\u0105c sko\u0144czy\u0107 studia, czy znale\u017a\u0107 prac\u0119. Pomimo podejmowanych dzia\u0142a\u0144, s\u0142u\u017c\u0105cych powszechnej ateizacji, nie uda\u0142o si\u0119 w\u0142adzy sowieckiej pozbawi\u0107 ludzi wiary. Wr\u0119cz przeciwnie. Autorka wspomnie\u0144 opowiada o katakumbowych spotkaniach, które s\u0142u\u017cy\u0142y przekazywaniu i pog\u0142\u0119bianiu wiary. Cho\u0107 brak kap\u0142anów pozbawi\u0142 wierz\u0105cych Eucharystii, starano si\u0119 stworzy\u0107 co\u015b na miar\u0119 liturgicznych spotka\u0144. „W latach powojennych, wspomina autorka, w ca\u0142ych Jarmoli\u0144cach by\u0142a tylko jedna, jedyna Biblia. Jej w\u0142a\u015bciciel przynosi\u0142 j\u0105 na niedzielne zgromadzenie modlitewne i nie wypuszcza\u0142 jej z r\u0105k, sam czyta\u0142 wybrane przez siebie fragmenty”. Ludzie s\u0142uchaj\u0105c S\u0142owa Bo\u017cego, uczyli si\u0119 Go jednocze\u015bnie na pami\u0119\u0107. Potrafili nie tylko przytacza\u0107 ca\u0142e fragmenty Pisma \u015awi\u0119tego, ale po prostu Nim \u017cyli. Katakumbowe spotkania by\u0142y swoistym wprowadzeniem w liturgiczne \u017cycie Ko\u015bcio\u0142a, szko\u0142\u0105 wiary i \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego. „Niezale\u017cnie bowiem od wszystkich prze\u015bladowa\u0144, zakazów, wyp\u0119dze\u0144, stwierdza autorka wspomnie\u0144, otó\u017c niezale\u017cnie od wszystkiego, w naszym kraju nigdy nie przerwa\u0142a si\u0119 cieniutka „niteczka wiary”, nigdy nie wysech\u0142 jej „w\u0105t\u0142y strumyczek”. Na w\u0142asne oczy widzia\u0142am, jak to si\u0119 dzia\u0142o i sama w tym uczestniczy\u0142am”.
\n2. Mówi\u0105c o podziemnym okresie \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a na Ukrainie, Anna Stretowicz – Garboli\u0144ska, bardzo wyra\u017anie pokaza\u0142a proces przekazywania wiary: od s\u0142uchania S\u0142owa Bo\u017cego na zgromadzeniach, poprzez osobiste \u015bwiadectwo do chrze\u015bcija\u0144skiego stylu \u017cycia. Skarb jakim jest wiara, „przechowywany w naczyniach glinianych” by\u0142 przekazywany przez starszych w wierze, mieszka\u0144ców wsi, nale\u017c\u0105cych do wspólnoty katolików, która bez w\u0105tpienia by\u0142a Ko\u015bcio\u0142em.
\nWiara, b\u0119d\u0105ca darem i maj\u0105ca swoje \u017aród\u0142o w Bogu, jest fundamentem na którym budujemy \u017cycie chrze\u015bcija\u0144skie. Otrzymujemy j\u0105 na chrzcie \u015bw., pog\u0142\u0119biamy w innych sakramentach. Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego mówi\u0105c o prawdach wiary, nazywa je „\u015bwi\u0119tym depozytem”, który zosta\u0142 powierzony przez Aposto\u0142ów wspólnocie Ko\u015bcio\u0142a (KKK 84). Zatem w przekazie wiary jest miejsce dla cz\u0142owieka, który w\u0142\u0105czony do wspólnoty Ko\u015bcio\u0142a przez chrzest, rozpoznaje, przyjmuje i przekazuje ten „depozyt wiary”. „Na nim polegaj\u0105c, uczy Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, ca\u0142y lud \u015bwi\u0119ty zjednoczony ze swymi pasterzami trwa stale w nauce Aposto\u0142ów, we wspólnocie braterskiej, w \u0142amaniu chleba i w modlitwach, tak, i\u017c szczególna zaznacza si\u0119 jednomy\u015blno\u015b\u0107 prze\u0142o\u017conych i wiernych w zachowywaniu przekazanej wiary, w praktykowaniu jej i wyznawaniu” (KKK 84).
\n3. Obowi\u0105zek przekazania wiary spoczywa w pierwszej kolejno\u015bci na rodzicach i chrzestnych. Chrzest jest sakramentem wiary (Mk 16,16) i jej rozwój potrzebuje wspólnoty wierz\u0105cych, poniewa\u017c „wiara wymagana do chrztu nie jest wiar\u0105 doskona\u0142\u0105 i dojrza\u0142\u0105, ale zacz\u0105tkiem, który ma si\u0119 rozwija\u0107” (KKK 1253). Zatem potrzebna jest pomoc rodziców, bo to oni staj\u0105 si\u0119 pierwszymi zwiastunami Dobrej Nowiny dla swoich dzieci. Ten przekaz jest mo\u017cliwy wtedy, gdy wyp\u0142ywa z osobistego do\u015bwiadczenia, osobistej relacji z Bogiem, która rodzi si\u0119 na modlitwie. Za\u015b rodzice chrzestni przez g\u0142\u0119bok\u0105 wiar\u0119 i osobiste \u015bwiadectwo, maj\u0105 by\u0107 zdolni i gotowi s\u0142u\u017cy\u0107 pomoc\u0105 (por. KKK 1255). \u015arodowisko rodzinne winno sta\u0107 si\u0119 Domowym Ko\u015bcio\u0142em, w którym m\u0142ody cz\u0142owiek otrzymuje wiar\u0119, w niej wzrasta i dzieli si\u0119 ni\u0105.
\nKo\u015bció\u0142, który jest „filarem i podpor\u0105 prawdy” (1 Tm 3,15), przekazuje z pokolenia na pokolenie wyznanie wiary Aposto\u0142ów. „Jak matka uczy dzieci mówi\u0107, stwierdza Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, a przez to rozumie\u0107 i komunikowa\u0107 si\u0119, tak Ko\u015bció\u0142, nasza Matka, uczy nas j\u0119zyka wiary, by wprowadza\u0107 nas w rozumienie i \u017cycie wiary” (KKK 171). Dokonuje si\u0119 to poprzez ewangelizacj\u0119 czyli g\u0142oszenie Ewangelii, Kerygmatu, najkrótszego wyznania naszej wiary oraz katechizacj\u0119 czyli systematyczny wyk\u0142ad prawd wiary, np. w szkole.
\nDuch \u015awi\u0119ty nie tylko sprawia, \u017ce wzrasta nasze rozumienie tego, czym jest wiara, ale mo\u017ce On pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 przypadkowo spotkanymi lud\u017ami, wydarzeniami, a\u017ceby cz\u0142owiek wzrasta\u0142 w wierze; dojrzewaj\u0105c w niej staje si\u0119 z natury tym, który sam wiar\u0119 przekazuje.
\n4. Zapami\u0119tajmy zatem, \u017ce wiara przekazywana z pokolenia na pokolenie, nawet wobec systemu totalitarnego o którym s\u0142yszeli\u015bmy na pocz\u0105tku, nie zmieni\u0142a si\u0119 i nie straci\u0142a nic ze swej aktualno\u015bci. Wiara domaga si\u0119 przekazu, podzielenia. Wspó\u0142czesny filozof nazywa ten proces „epidemi\u0105 wiary”. Zara\u017camy innych Dobr\u0105 Nowin\u0105 o Chrystusie. To wezwanie stoi przed nami.<\/p>\n
Katecheza 5 (1 lutego 2009) Wiara jako dar Bo\u017cy i odpowied\u017a cz\u0142owieka 1. Rok jubileuszowy w naszej Diecezji zbiega si\u0119 z obchodzonym w ca\u0142ym Ko\u015bciele Rokiem \u015bw. Paw\u0142a. Nawrócenie tego Aposto\u0142a Narodów znakomicie odzwierciedla narodziny wiary chrze\u015bcija\u0144skiej w ludzkim sercu. Pochodzi\u0142 on z Tarsu i pocz\u0105tkowo nazywa\u0142 si\u0119 Szawe\u0142. Ju\u017c w swojej rodzinnej miejscowo\u015bci, s\u0142yn\u0105cej […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[10],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/132"}],"collection":[{"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=132"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/132\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1168,"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/132\/revisions\/1168"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=132"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=132"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archiwum.parafiabranszczyk.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=132"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}